• بگذارید بگویم که پیمان یوسفی با آن خطابه‌ی آخر، نگذاشت بغض‌م به گریه بدل شود. آن یادآوری غرور، آن جملات به‌موقع، آن حس درجه‌یک از ایران برای ایران گفتن. ممنون آقای یوسفی. شاید گزارشگر خوبی نباشی ولی ته این بازی، همه‌ی آن چیزی بود که برای قورت‌دادن بغض‌مان نیاز داشتیم.