• علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/02/02 ساعت 19:34

    در خانواده و مدرسه باید ‌کاری کنیم بچه‌ها ارزش حق انتخاب خودشان را درک کنند و به‌سادگی تحت تأثیر کسی قرار نگیرند؛ نه تحت تأثیر تشویق دیگران، نه تحت تأثیر تنبیه دیگران. اکثر بچه‌های ما اگر متوجه ارزش حق انتخاب‌شان بشوند، خوب انتخاب می‌کنند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/31 ساعت 19:28

    مادری مانند معلمی شغلی بسیار ارزشمندتر از هر کسب و کار دیگری است،‌ چون مستقیما به تربیت انسان می‌پردازد. ترجیح مادری بر معلمی هم معلوم است،‌چرا که معلم دست‌یار مادر و توضیح‌دهنده تعلیمات حکیمانه مادر است. مدرسه مکمل خانه است و تغییر چندانی در تربیت خانوادگی نمی‌تواند ایجاد کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/29 ساعت 13:03

    مادران با تولد هر فرزند خود را رشد می‌دهند. کسی که خود را از مادری برای فرزندان متعدد محروم می‌کند، مواهب معنوی فراوانی را از دست می‌دهد. هر فرزند یک اثر هنری فاخر است که ارزش یک عمر سرمایه‌گذاری هنرمند را دارد. چشم‌ها سال‌ها به اثر خیره می‌شود، ولی دل‌ها هنرمند را تحسین می‌کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/23 ساعت 20:44

    نیت‌کردن مثل «بازی بدون توپ» در زمین فوتبال است. آنجا که بدون عمل یا در اعمال سادۀ روزمره، نیت‌های خوب داری، همان‌جایی است که نورانی می‌شوی و توفیق اعمال ویژه و قدرت ترک گناه پیدا می‌کنی!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/21 ساعت 20:21

    چرا بعد از ۴۰سال از انقلاب، هنوز برخی مشکلات باقی مانده است؟ یک دلیلش این است که هنوز دشمن را آن‌طور که باید، از قدرت خودمان نترسانده‌ایم. باید سیاستمدارانی به میدان بیایند که دشمن از آنها بترسد؛ نه کسانی که از دشمن می‌ترسند!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/19 ساعت 20:21

    اگر دشمن از قدرت ما بترسد، از دستش خلاص می‌شویم و تحریم‌ها هم تمام می‌شود، راهش همین است؛ راهش منّت‌کشی از دشمن نیست، دشمن رحم ندارد! ما می‌توانیم دشمن‌ را از قدرت خودمان بترسانیم اما عناصر وابسته نمی‌گذارند از این توانایی خودمان استفاده کنیم تا مردم از تحریم‌ها خلاص شوند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/17 ساعت 20:17

    کسی که دزدی می‌کند با کسی که صدقه می‌دهد، در واقع هدفشان یکی است؛ زیادشدن مال و بهرۀ بیشتر! کسی که صدقه می‌دهد و انفاق می‌کند، در واقع برکت مال خود را زیاد می‌کند و مالش بیشتر خواهد شد. چون-طبق روایات- یکی از راه‌های زیادکردن مال، صدقه است.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/15 ساعت 20:17

    آنهایی که سراغ معنویت و دین‌داری می‌روند، هدف‌شان آبادانی روح و جسم، یا آبادانی دنیا و آخرت است. آبادانی را هم برای لذت بیشتر می‌خواهند. آنهایی که سراغ دین و معنویت نمی‌روند هم دنبال آبادکردن دنیای خودشان هستند؛ اما راهشان اشتباه است.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/13 ساعت 20:16

    این همدلی و ایثاری که در اربعین می‌بینید، قدرت امام است؛ این چیزها با نصیحت درست نمی‌شود! می‌بینید که خیلی‌ها به‌خاطر امام‌حسین(ع) همۀ هستی خود را لب جاده می‌آورند و برای زائران و عاشقان حسین(ع) فدا می‌کنند و از کسی هم چشم‌داشتی ندارند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/12 ساعت 15:42

    مثلا یک بچه‌ای ممکن است بچه‌های دیگر را بزند، درحالی‌که اصلا بی‌ادب نیست بلکه بی‌قرار است و این بی‌قراری به‌خاطر وضع جسمی اوست که باید اصلاح شود. اگر چنین بچه‌ای را پیش آن عالم اخلاق بفرستید، می‌گوید: «این بچه آدم‌شدنی نیست!»

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/12 ساعت 13:54

    بالاترین مکارم اخلاق، ایثار و ازخودگذشتگی است؛ آن‌هم ایثاری که باعث نشود مغرور بشوی یا اگر قدر تو را ندانستند، احساس کنی که ضرر کرده‌ای! برای این ایثار، نیاز به «امام» هست! او شخصیتی است که همه عاشق او هستند و حاضرند فدای او بشوند، حتی حاضرند به‌خاطر او برای همدیگر، فداکاری کنند

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/10 ساعت 20:40

    شکر بالاتر از صبر است (امالی صدوق/۶۱۳) وقتی به تو خوش گذشته است و از تهِ قلب می‌گویی «خدایا شکر»؛ این قیمتش بالاتر از صبر در بلاست! خدا خوشحال می‌شود بنده‌اش از نعمت‌ها استفاده کند، لذّت ببرد و از او تشکر کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/08 ساعت 20:39

    شکر نعمت-که این‌همه پاداش برایش شمرده‌اند- در واقع می‌خواهد زاویۀ دید ما را تغییر بدهد. یعنی «به خودمان عادت بدهیم همیشه نیمۀ پر لیوان را ببینیم؛ به داشته‌های خودمان نگاه کنیم و به‌خاطرش خدا را شکر کنیم»

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/06 ساعت 20:38

    چرا این‌قدر تأکید شده است در آغاز کارها «بسم‌الله الرحمن الرحیم» بگویید؟ چون توجه به مهربانی خدا واقعاً مورد نیاز ماست! این ذکرِ پرتکرار، دوبار ما را به یاد مهربانی خدا می‌اندازد: یک‌بار با کلمۀ «رحمن» و یک‌بار با «رحیم»

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/04 ساعت 20:37

    سختیِ جان‌کندن برای این است که توجّهت از دوست‌داشتنی‌‌های دنیایی‌ات کنده شود. لحظۀ وحشتناک و هولناکی است؛ اما گریه‌کن امام‌حسین(ع) در این لحظۀ سخت، یک سرمایۀ بزرگ دارد؛ موضوعی که هروقت به آن فکر می‌کند، اصلاً خودش را فراموش می‌کند، آن هم «حسین» است …

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/02 ساعت 20:36

    متمرکزشدن روی یادِ خدا، بسیار دشوار است اما «مکرّر به یاد خدا افتادن» بسیار آسان است. لذا توصیه کرده‌اند که تسبیح به‌دست بگیرید. همان‌طور که نخ تسبیح نمی‌گذارد دانه‌ها پراکنده شوند، ذکرگفتن با تسبیح هم نمی‌گذارد ذهن تو پراکنده شود.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/29 ساعت 20:35

    اگر قدرت ذهنی نداشته باشی، در اثر صفات خوبی مثل «کمال‌طلبی» و«خوف از خطر» ذهنت خودکار سراغ امور منفی می‌رود. از یک‌طرف، چون کمال‌طلب هستی، نقص‌هایت تو را اذیت می‌کند. از طرف دیگر، چون می‌خواهی از خطرها نجات یابی و دنیای اطراف پُر از عوامل خطر است؛ لذا دچار ترس و نگرانی می‌شوی.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/27 ساعت 20:33

    قدرت حکومت امام‌زمان(ع)، نه مبتنی بر معجره است نه نظارت شدید مأموران حضرت، بلکه ناشی از محبت مردم نسبت به ایشان است؛ مردمی که حاضرند به‌خاطر امامشان بمیرند نه اینکه از او طلبکار باشند! مردمی که حاضرند به‌خاطر او، سختی‌ها را به جان بخرند و برای همدیگر فداکاری کنند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/25 ساعت 20:31

    هنر «فکرنکردن» داشته باش و افکار منفی را به ذهنت راه نده! افکار منفی هم فهرست فراوانی دارد؛ مثلا امام‌صادق(ع) می‌فرماید: دربارۀ فقر، فکر نکن «لا تحدث نفسک بفقر» (تحف‌العقول/۲۱۱)

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/23 ساعت 20:30

    امام‌صادق(ع) می‌فرماید: وقتی یک چیز دنیایی را دوست داری، زیاد در ذهنت، از آن یاد نکن، داغونت می‌کند! «إذا أحببت شیئا فلا تکثر من ذکره فإن ذلک مما یهدک» اگر ذهنت، غرق این مسائل بشود، خیلی صدمه می‌خوری. کنترل ذهن برای این جاها لازم است.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/21 ساعت 20:27

    خیلی از نیت‌ها و افکار بد تا وقتی به عمل نرسد، گناه محسوب نمی‌شود اما در همان مرحلۀ ذهن، تأثیر روحی مخرب دارد و روحیۀ آدم را خراب می‌کند. لذا باید به‌طور خاص برای گناهان ذهنی استغفار کنیم؛ چون امام باقر(ع) می‌فرماید: والله، از گناه نجات پیدا نمی‌کند مگر کسی که به آن اقرار کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 20:26

    اساسا دو اقدام عمده و کلیدی برای لذت‌بردن معنوی وجود دارد: یکی «ترک لذت‌های کمتر» و دیگری «تحمل برخی از تلخی‌ها». مراقب باشید؛ اگر سراغ لذت‌های دیگر بروید، شاید از لذت‌های معنوی‌تان کم کنند! اگر صبر در طاعت و عبادت، به‌خرج دهید، کم‌کم می‌توانید لذت‌های معنوی را تجربه کنید.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 10:18

    وقتی گفته می‌شود این سه ماه، ماه عبادت و بندگی خداست، معنایش این است که لازم است ما مقداری برنامه‌های عبادیِ خودمان را در این ماه تقویت کنیم.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 10:18

    ماه رجب مقدّمه‌ای است برای ماه شعبان و ماه شریف رمضان. این سه ماه را شاید بشود به سهولت فصل عبادت نامید و بهار عبادت، که اگر بهار سه ماه دارد، اینجا هم ما با سه ماه نورانی مواجه هستیم. فرموده‌اند: ماه رجب ماه خداست، ماه شعبان ماه پیامبر خدا و ماه رمضان ماه امّت اسلام بندگان خدا.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 10:18

    کسانی که در ماه رجب عبادت خودشان را پر آب و رنگ قرار می‌دهند، توجه بیشتری در عبادات پیدا می‌کنند، اینها از دوستان خاصّ حضرت حق به حساب خواهند آمد. به حدّی که روز قیامت اهل عبادت در ماه رجب جداگانه صدا زده می‌شوند و آنها را خداوند متعال به صورت ویژه به بارگاه خود فرا می‌خواند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/02/03 ساعت 19:34

    اگر بچه تحت فشار روانی قرار بگیرد؛ مثلا اگر در خانه با فشار تمسخر بزرگ شود، پس‌فردا در جامعه ممکن است تحت تأثیر تمسخر رفقایش، دست به هر رفتاری بزند، چون شما در خانواده، به استقلالش لطمه زده‌ای.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/02/01 ساعت 19:30

    خانه خوب محل مسابقه اعضا برای از خودگذشتگی است و مادران غالبا در این مسابقه برنده‌اند. همان از خودگذشتگی که وقتی جای خود را به خودخواهی می‌دهد موجب تربیت افراد ضعیف می‌شود که سلطه‌پذیر و مقهور قدرت‌های زورگو خواهند شد. فرهنگ ایثار و مقاومت در یک جامعه از خانه‌های خوب شروع می‌شود.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/30 ساعت 18:27

    زندگی خلاصه می‌شود در نیازمندی و تلاش برای رفع نیازها، علاقمند شدن و تلاش برای رسیدن به علاقه‌ها؛ نیازها و علاقه‌هایی که بعضا برآورده نمی‌شوند. وقتی زندگی سخت می‌شود که انسان به نیازهایش شدیدا علاقه پیدا کند و یا علاقه‌های خودش را نیاز تلقی نماید. خدا دوست دارد راحت زندگی کنیم.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/24 ساعت 20:45

    آدم باصفا از طبیعتِ بکر-که تسبیح‌گوی خداست- لذت و بهرۀ معنوی می‌بَرد. اصل طبیعت‌گردی برای مؤمنین و کسانی است که نور و معنویت طبیعت ‌را حس می‌کنند.خوب است مسجدی‌ها به‌صورت هفتگی خانواده‌ها را به دل طبیعت ببرند. خیلی زشت است که انسان مؤمن، تفریح معنوی در طبیعت نداشته باشد!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/22 ساعت 20:37

    برای امتحان‌های الهی، قدرت تشخیص و فهم و شعور انسان لازم است. وقتی ابهام باشد، کسی که بیماردل است می‌تواند بهانه بیاورد و از فرمان خدا سرپیچی کند، چون قضایا همیشه روشن نیست و گاهی اصلا روشن نیست! این را باید بدانیم و بپذیریم.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/20 ساعت 20:21

    متأسفم برای برخی سیاستمداران ضعیف کشورهای اسلامی که هنوز آمریکا را همه‌کارۀ دنیا می‌دانند؛ شیشۀ عمر آمریکا زیر پای ما قرار دارد ولی به او اطمینان می‌دهند که «نمی‌شکنیم!»

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/18 ساعت 20:20

    هرکسی سراغ گناه می‌رود، اشتباه می‌کند. با چه هدفی سراغ گناه می‌روی؟ با همان هدف، باید نماز شب می‌خواندی! مگر آخر گناه چیزی جز لذت‌بردن است؟ دین هم می‌خواهد تو را به لذت برساند و می‌گوید: برای اینکه بیشتر لذت ببری، استعدادهای لذت‌بری خودت را شکوفا کن؛ با چشم‌پوشی از لذت‌های کمتر

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/16 ساعت 20:17

    ما دین‌داران هم می‌خواهیم شاد زندگی کنیم؛ البته شادِ شاد و عمیقاً شاد. پس چرا در اسلام، بعضی از شادی‌ها حرام است؟ برای اینکه بتوانیم شادتر زندگی کنیم؛ چون بعضی از شادی‌ها، حال آدم را می‌گیرد و نمی‌گذارد به آن شادیِ عمیق‌تر، پایدارتر، لذت‌بخش‌تر و نشاط‌آفرین‌تر برسیم.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/14 ساعت 20:16

    ما و همۀ انسان‌ها، کمبودمان «امام» است. اگر امام به دل ما وارد شود، مثل قطب آهنربا که براده‌های پراکنده را جمع می‌کند، هم وجود ما را تنظیم می‌کند و خوبی‌های ما را رو می‌آورد، و هم اینکه افراد جامعه را دور خود جمع می‌کند و امور را سامان می‌دهد.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/12 ساعت 15:42

    یا ممکن است از بچۀ بی‌حال شما-که از سر بی‌عرضگی، گناه نمی‌کند- آن‌قدر تعریف کند و بگوید «به‌به! چه بچۀ خوبی!» که این بچه خراب و فاسد بشود و فکر کند، خیلی بچۀ خوبی است!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/12 ساعت 15:42

    اگر یک عالم اخلاق از مزاج‌ها و تأثیر وضعیت جسم بر روح انسان، خبر نداشته باشد خیلی از اوقات دربارۀ آدم‌ها، اشتباه قضاوت می‌کند. لذا بچۀ خودتان را پیش چنین کسی نفرستید!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/11 ساعت 20:41

    اخلاقِ انسان‌ها را «امام» و عشق به او، درست می‌کند نه کلاس اخلاق و مباحث اخلاقی! حضور امام در جامعه، پیوندهای بین افراد را اصلاح می‌کند و تعالی می‌بخشد و اخلاق جامعه را درست می‌کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/09 ساعت 20:40

    امام‌باقر(ع) می‌فرماید: خدا از مردم فقط دو چیز می‌خواهد، یکی اینکه اقرار کنند به نعمت تا خدا نعمتشان را زیاد کند و دیگر اینکه اقرار کنند به گناهشان تا خدا آنها را ببخشد (کافی/۲/۴۲۶) اقرار به نعمت هم کار پیچیده‌ای نیست و احساس درونی نمی‌خواهد؛ همان نگاه و توجه به نعمت کافی است.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/07 ساعت 20:39

    بیایید قرار بگذاریم دائماً به یاد رحمانیّت و مهربانی خدا باشیم. هر سکون و حرکتی را با «بسم‌الله الرحمن الرحیم» شروع کنیم؛ این یک برنامۀ عمومی است که اهل‌بیت(ع) به ما داده‌اند. هر کاری خواستی انجام بدهی «بسم‌الله الرحمن الرحیم» بگو و به مهربانی خدا توجه کن.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/05 ساعت 20:38

    مرحوم قاضی(ره) می‌فرماید «در عالم مکاشفه دیدم که مظهر رحمة الله الواسعة، امام‌حسین(ع) است» اگر به رحمت خدا فکر نمی‌کنی، به امام‌حسین(ع) هم نمی‌توانی فکر کنی؟! بدون حسین زندگی نکن. از حسین جدا نشو؛ حسین(ع) یعنی مهربانی خدا!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/03 ساعت 20:37

    علاقه‌هایی که در دنیا به آن توجه می‌کنی و گمان می‌کنی که «زیاد هم مهم نیست!» موقع مرگ به ذهنت می‌آید و برایت بزرگ و مهم می‌شود، لذا نمی‌توانی از این علاقه‌ها جدا بشوی و دل بکنی!

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1398/01/01 ساعت 20:35

    توجه به خدا را از کم شروع کن؛ اول سعی کن یک‌لحظه به یاد خدا بیفتی، وقتی ذهنت منصرف شد، دوباره آن را برگردان و بعد، این کار را ادامه بده و تعدادش را زیاد کن؛ یعنی تعدادِ «به‌یاد خدا افتادن» را در زندگی‌ات زیاد کن، تا مقدارِ یاد خدا افزایش پیدا کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/28 ساعت 20:34

    قدرت ذهنیِ انسان از اینجا آغاز می‌شود: «به چیزی که نمی‌خواهی، ذهنت سراغش نرود و به چیزی که می‌خواهی، ذهنت را روی همان متمرکز کنی» این بزرگترین منشأ قدرت در روح انسان و آغاز قدم‌هایی است که انسان به‌سوی رشد و کمال برمی‌دارد.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/26 ساعت 20:32

    اهل دل می‌گویند: بعضی از اولیاء خدا، هم خودشان می‌دانند که از اولیاء خدا هستند و هم دیگران. بعضی‌ها خودشان می‌دانند اما مردم نمی‌دانند. بعضی‌ها خودشان هم نمی‌دانند! شاید شما هم از اولیاء خدا باشی؛ خودت را ارزان نفروش.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/24 ساعت 20:31

    بعضی‌ها مجسمۀ غفلت هستند و ذهن شما را به سمت لجنزاری از افکار منفی می‌برند. شما سعی می‌کنی به برخی امور باطل فکر نکنی، ولی آنها فکر شما را به آن امور مشغول می‌کنند. اصلا با این افراد مصاحبت و همنشینی نکن! در روایت هست: با کسی همنشینی کن که تو را به یاد خدا و خوبی‌ها بیندازد.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/22 ساعت 20:28

    برای فاصله‌گرفتن از دنیا از کنترل ذهن شروع کن! قرآن می‌فرماید چشمت را به دنیای دیگران ندوز! یعنی به نعمت‌هایی که به دیگران داده‌ام، فکر نکن. چرا ذهنت را درگیر می‌کنی؟! تو چه‌کار داری من به کی، چی داده‌ام؟! این واقعاً اخلاق آدم را فاسد می‌کند.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/20 ساعت 20:27

    یکی از اتفاق‌های خوبِ ذهن «حسرتِ درست» یا «مذمّتِ نفس» است که از ۴۰سال عبادت بهتر است. مثلاً می‌گویی: «ای وای! چقدر از خدا دور بودم!» یعنی به نفسِ خودت نهیب می‌زنی. به‌ظاهر کار خاصی نکرده‌ای، فقط یک‌سری افکار خوب را در ذهن خودت مرور کرده‌ای.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 10:18

    معنای دوّمش این است که طاعاتمان را با دقّت بیشتری انجام بدهیم. یعنی آمار گناه را کمتر کنیم، بیشتر مراقبت داشته باشیم، و از آن‌طرف اگر می‌‌توانیم خیرمان به کسی برسد، در ماه رجب بیشتر به دیگران خدمت کنیم.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 10:18

    ماه رجب ماه خصوصی‌هاست. ماه رمضان ماه عمومی‌هاست. کسی که ماه رمضان درِ خانه خداوند متعال برود زیاد هنر نکرده. اما اگر کسی ماه رجب بلند شد و عبادات ماه رمضانش را آغاز کرد، او به صورت ویژه تحویل گرفته می‌شود.

  • علیرضا پناهیان   Panahian_IR@

    1397/12/19 ساعت 10:18

    ماه رجب، ماه عبادت برای دوستان خاصّ حضرت حق هست. وگرنه ماه رمضان خیلی‌ها درِ خانۀ خداوند متعال می‌آیند که در طول سال آن‌طوری درِ خانۀ خداوند متعال حاضر نمی‌شدند.